Logo Kamerkoor Vocoza Psalmen
Sponsor: RMA - recording media

Teksten & vertalingen programma Psalmen najaar 2015

Deze teksten en de vertalingen staan ook in het programmaboekje, dat ook op papier met een nietje erdoor te koop zal zijn voorafgaand aan het concert.

Twee van de Drei Psalmen, opus 78

Felix Mendelssohn (1809–1847)


Der dreiundvierzigste Psalm “Richte mich, Gott”

Richte mich, Gott, und führe meine Sache
wider das unheilige Volk,
und errette mich von den falschen und bösen Leuten.

Denn du bist der Gott meiner Stärke,
warum verstößest du mich?
Warum lässest du mich so traurig geh’n,
wenn mein Feind mich drängt?

Sende dein Licht und deine Wahrheit,
daß sie mich leiten
zu deinem heiligen Berge,
und zu deiner Wohnung,

daß ich hineingehe zum Altar Gottes, zu dem Gott,
der meine Freude und Wonne ist,
und dir, Gott, auf der Harfe danke, mein Gott.

Was betrübst du dich, meine Seele,
und bist so unruhig in mir?
Harre auf Gott!
denn ich werde ihm noch danken,
daß er meines Angesichts Hülfe, und mein Gott ist.

Psalm 43

1 Verschaf mij recht, o God,
vecht voor mijn zaak.
Bescherm mij tegen een liefdeloos volk, vol list en bedrog.

2 U bent toch mijn God, mijn toevlucht,
waarom wijst u mij af,
waarom ga ik gehuld in het zwart,
door de vijand geplaagd?

3 Zend uw licht en uw waarheid,
laten zij mij geleiden
en brengen naar uw heilige berg,
naar de plaats waar u woont.

4 Dan zal ik naderen tot het altaar van God,
tot God, mijn hoogste vreugde.
Dan zal ik u loven bij de lier, God, mijn God.

5 Wat ben je bedroefd, mijn ziel,
en onrustig in mij.
Vestig je hoop op God,
eens zal ik hem weer loven,
mijn God die mij ziet en redt.


Der zweiundzwanzigste Psalm “Mein Gott, warum hast du mich verlassen?”

Mein Gott, warum hast du mich verlassen?
Ich heule, aber meine Hülfe ist fern.

Mein Gott, des Tages rufe ich, so antwortest du nicht;
und des Nachts schweige ich auch nicht.

Aber du bist heilig,
der du wohnest unter dem Lobe Israels.

Unsre Väter hofften auf dich,
und da sie hofften, halfest du ihnen aus.

Zu dir schrieen sie, und wurden errettet,
sie hofften auf dich, und wurden nicht zu Schanden.

Ich aber bin ein Wurm, und kein Mensch,
ein Spott der Leute, und Verachtung des Volks.

Alle, die mich sehen, spotten meiner,
sperren das Maul auf, und schütteln den Kopf:

Er klage es dem Herrn, der helfe ihm aus,
und errette ihn, hat er Lust zu ihm.

Ich bin ausgeschüttet wie Wasser,
alle meine Gebeine haben sich getrennt.
Mein Herz ist in meinem Leibe wie zerschmolzenes Wachs,

meine Kräfte sind vertrocknet wie eine Scherbe,
und meine Zunge klebt am Gaumen,
und du legst mich in des Todes Staub.

Denn Hunde haben mich umgeben,
und der Bösen Rotte hat sich um mich gemacht.

Sie haben meine Hände und Füße durchgraben.

Sie theilen meine Kleider unter sich,
und werfen das Loos um mein Gewand.

Aber du, Herr, sei nicht ferne.
Meine Stärke eile mir zu helfen,

errette meine Seele vom Schwert;
meine Einsame von den Hunden.

Hilf mir aus dem Rachen des Löwen,
und errette mich von den Einhörnern.


Ich will deinen Namen predigen meinen Brüdern,
ich will dich in der Gemeinde rühmen.

Rühmet den Herrn, die ihr ihn fürchtet!
Es ehre ihn aller Same Jacobs,
und vor ihm scheue sich aller Same Israels,

denn er hat nicht verachtet noch verschmäht
das Elend des Armen,
und sein Antlitz nicht vor ihm verborgen,
und da er zu ihm schrie, hörte er es.

Dich will ich preisen in der großen Gemeinde,
ich will meine Gelübde bezahlen vor denen, die ihn fürchten.

Die Elenden sollen essen, daß sie satt werden,
und die nach dem Herrn fragen, werden ihn preisen;
euer Herz soll ewiglich leben.

Es werde gedacht aller Welt Ende,
daß sie sich zum Herrn bekehren,
und vor ihm anbeten alle Geschlechter der Heiden.

Denn der Herr hat ein Reich,
und er herrscht unter der Heiden.

Psalm 22: 1 – 8, 14 –16, 18 – 28

2 Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?
U blijft ver weg en redt mij niet, ook al schreeuw ik het uit.

3 ‘Mijn God!’ roep ik overdag, en u antwoordt niet,
’s nachts, en ik vind geen rust.

4 U bent de Heilige,
die op Israëls lofzangen troont.

5 Op u hebben onze voorouders vertrouwd;
zij hebben vertrouwd en u verloste hen,

6 tot u geroepen en zij ontkwamen,
op u vertrouwd en zij werden niet beschaamd.

7 Maar ik ben een worm en geen mens,
door iedereen versmaad, bij het volk veracht.

8 Allen die mij zien, bespotten mij,
sperren hun muil naar mij open en schudden meewarig het hoofd:


15 Als water ben ik uitgegoten,
mijn gebeente valt uiteen,
mijn hart is als was, het smelt in mijn lijf.

16 Mijn kracht is droog als een potscherf,
mijn tong kleeft aan mijn gehemelte,
u legt mij neer in het stof van de dood.

18 Ik kan al mijn beenderen tellen.
Zij kijken vol leedvermaak toe,

19 verdelen mijn kleren onder elkaar
en werpen het lot om mijn mantel.

20 HEER, houd u niet ver van mij,
mijn sterkte, snel mij te hulp.

21 Bevrijd mijn ziel van het zwaard,
mijn leven uit de greep van die honden.

22 Red mij uit de muil van de leeuw,
bescherm mij tegen de horens van de wilde stier.
U geeft mij antwoord.

23 Ik zal uw naam bekendmaken,
u loven in de kring van mijn volk.

24 Loof hem, allen die de HEER vrezen,
breng hem eer, kinderen van Jakob,
wees beducht voor hem, volk van Israël.

25 Hij veracht de zwakke niet,
verafschuwt niet wie wordt vernederd,
hij wendt zijn blik niet van hem af,
maar hoort zijn hulpgeroep.

26 Van u komt mijn lofzang in de kring van het volk,
mijn geloften los ik in bij wie u vrezen.

27 De vernederden zullen eten en worden verzadigd.
Zij die hem zoeken, brengen lof aan de HEER.
Voor altijd mogen jullie leven!

28 Overal, tot aan de einden der aarde,
zal men de HEER gedenken en zich tot hem wenden.
Voor u zullen zich buigen alle stammen en volken.


Requiem

 

Peter Cornelius (1824-1874)

Seele, vergiß sie nicht,
Seele, vergiß nicht die Toten!

Sieh' sie umschweben dich,
schauernd verlassen,
und in den heiligen Gluten,
die den Armen die Liebe schürt,
atmen sie auf und erwarmen
und genießen zum letzten Mal
ihr verglimmendes Leben.

Und wenn du dich ihnen verschließest,
so erstarren sie bis hinein in das Tiefste.
Dann ergreift sie der Sturm der Nacht,
dem sie zusammengekrampft
in sich trotzten im Schoß der Liebe.
Und er jagt sie mit Ungestüm
durch die endlose Wüste hin,
wo nicht Leben mehr ist,
nur Kampf losgelassener Kräfte
Neuerneuertes Sein.

Tekst: Christian Friedrich Hebbel (1813-1863)

Ziel, vergeet ze niet,
ziel, vergeet niet de gestorvenen!

Kijk, ze zweven om je heen,
huiverend verlaten,
en in de heilige gloed,
die bij de armen de liefde aanwakkert,
ademen ze op en worden ze warm
en genieten voor de laatste keer
van hun langzaam uitdovend leven.

En als je je voor hen afsluit,
dan verstijven ze zich tot in hun binnenste.
Dan grijpt hen de storm van de nacht,
die ze ineengekrompen
in zich trotseerden in de schoot van de liefde.
En hij jaagt hen op met onstuimigheid
dwars door de eindeloze woestijn,
waar geen leven meer is,
slechts de strijd van vrijgelaten krachten,
een opnieuw vernieuwd bestaan.

Vertaling: William Byrd Vocaal Ensemble


Sechs geistliche Lieder nach Gedichten von Joseph von Eichendorff

Hugo Wolf (1860-1903)


I. Aufblick

Het oog omhoog

Vergeht mir der Himmel
vor Staube schier
Herr, im Getümmel
zeig' dein Panier!

Wie schwank' ich sündlich
läßt du von mir:
unüberwindlich
bin ich mit dir!

Herr, im Getümmel
zeig' dein Panier!
Unüberwindlich
bin ich mit dir!

Zie 'k haast de hemel
door 't stof niet meer,
hef in 't gewemel
uw vaandel, Heer!

Zonde u jaagt de zonde
mij heen en weer:
met u verbonden
krijgt geen mij neer!

Hef in 't gewemel
uw vaandel, Heer!
Met u verbonden
krijgt geen mij neer!


II. Einkehr

Intocht

Weil jetzo alles stille ist
und alle Menschen schlafen,
mein Seel’ das ew’ge Licht begrüßt,
Ruht wie ein Schiff im Hafen.

Der falsche Fleiß, die Eitelkeit,
Was keinen mag erlaben,
Darin der Tag das Herz zerstreut,
Liegt alles tief begraben.

Ein andrer König wundergleich,
mit königlichen Sinnen,
zieht herrlich ein im stillen Reich,
besteigt die ew’ge Zinnen. 

Omdat alles nu zo stil is
en alle mensen slapen,
begroet mijn ziel het eeuwige licht,
en rust als een schip in de haven.

De valse vlijt, de ijdelheid,
waaraan niemand zich mag laven,
daarin verstrooit de dag het hart,
ligt alles diep begraven.

Een andere wonderbare koning,
met koninklijke trekken,
trekt vorstelijk binnen in het stille rijk,
en bestijgt de eeuwige kantelen.


III. Resignation

Berusting

Komm, Trost der Welt, du stille Nacht!
Wie steigst du von den Bergen sacht,
die Lüfte alle schlafen;
ein Schiffer nur noch, wandermüd,
singt übers Meer sein Abendlied
zu Gottes Lob im Hafen.

Die Jahre wie die Wolken geh’n
und lassen mich hier einsam steh’n,
Die Welt hat mich vergessen.
Da trat’st du wunderbar zu mir,
als ich beim Waldesrauschen hier
gedankenvoll gesessen.

O Trost der Welt, du stille Nacht!
Der Tag hat mich so müd gemacht,
Das weite Meer schon dunkelt;
Lass’ ausruh’n mich von Lust und Not,
Bis daß das ew’ge Morgenrot
den stillen Wald durchfunkelt.

Kom, troost van de wereld, jij stille nacht!
Hoe rijs je lichtvoetig uit de bergen op,
en de luchten slapen allemaal;
slechts een schipper zingt nog, moegezworven,
over de zee z'n avondlied,
ter ere van God in de haven.

De jaren vervliegen zoals de wolken
en laten me hier eenzaam staan,
de wereld heeft me vergeten.
Daar trad u op wonderbaarlijke wijze tot mij,
toen ik hier bij het ruisen van het woud
in gedachten verzonken zat.

Kom, troost van de wereld, jij stille nacht!
De dag heeft mij zo moe gemaakt,
de verre zee wordt reeds donker;
laat mij uitrusten van het vermaak en de nood,
totdat het eeuwige morgenrood
fonkelt door het stille woud.


IV. Letzte Bitte

Laatste bede

Wie ein todeswunder Streiter,
Der den Weg verloren hat,
Schwank’ ich nun und kann nicht weiter,
Von dem Leben sterbensmatt.

Nacht schon dekket alle Müden,
Und so still ist’s um mich her,
Herr, auch mir gib endlich Frieden,
Denn ich wünsch’ und hoff’ nichts mehr.

Als een dodelijk verwonde strijder,
die de weg kwijt is geraakt,
wankel ik nu en kan niet verder,
stervensmoe van het leven.

De nacht bedekt reeds alle vermoeiden,
en de rust heerst om mij heen,
Heer, geef ook mij eindelijk vrede,
want ik wens en hoop niets meer.


V. Ergebung

Overgave

Dein Wille, Herr, geschehe!
Verdunkelt schweigt das Land.
Im Zug der wetter sehe
ich schauernd deine Hand.

O, mit uns Sündern gehe
erbarmend in 's Gericht!
Ich beug' im tiefsten Wehe
zum Staub mein Angesicht!

Uw wil geschiede, Heer!
Verduisterd zwijgt het land.
In 't wisselen van 't weer
zie 'k huiverend uw hand.

Ach, schenk ons zondaars, eer
gij recht spreekt, mededogen!
In diep berouw kniel 'k neer,
mijn hoofd in 't stof gebogen!


VI. Erhebung

Opheffing

So lass' herein nun brechen
die Brandung, wie sie will,
du darfst ein Wort nur sprechen,
so wird der Abgrund still.

Und bricht die letzte Brücke,
zu dir, der treulich steht,
hebt über Not und Glücke
mich einsam das Gebet.

Teksten: Joseph von Eichendorff (1788-1857)

Laat nu de vloed de gronden
verzwelgen als hij wil:
één woord slechts uit uw mond en
de diepten worden stil.

Al breekt de laatste brug, dan
heft mij tot u, die redt,
boven geluk en nood van
de mens eenzaam 't gebed.

Vertalingen: onbekend


Laudate Dominum

 

Joonas Kokkonen (1921-1996)

laudate Dominum de caelis
laudate eum in excelsis  
laudate eum omnes angeli eius
laudate eum omnes virtutes eius
laudate eum sol et luna
laudate eum omnes stellae et lumen
laudate eum caeli caelorum
et aqua quae super caelum est
laudent nomen Domini

Tekst: Psalm 148

Looft den HEERE uit de hemelen;
looft Hem in de hoogste plaatsen!
Looft Hem, al Zijn engelen!
Looft Hem, al Zijn heirscharen!
Looft Hem, zon en maan!
Looft Hem, alle gij lichtende sterren!
Looft Hem, gij hemelen der hemelen!
en gij wateren, die boven de hemelen zijt!
Dat zij den Naam des HEEREN loven

Vertaling: Statenvertaling


Fire Salmer

Edvard Grieg (1843-1907)


1. Hvad est du dog skjön

Hvad est du dog skjön, ja skjön
du allerlifligste Guds Sön!
O du min Sulamit, ja mit
Alt hvad jeg har er også dit.
Min Ven, du est min, ja min
så lad mig altid være din.
Ja evig vist, ja vist
du min skal blive her og hist
Men tænk, jeg er her, ja her,
iblandt såmange dragne Sværd.
O så kom, Due, kom Due, ja kom,
i Klippens Rif er Ro og Rum.
Hvad est du dog skjön, ja skjön
du allerlifstigste Guds Sön!
hvad est du dog skjön.
O du min Sulamit, ja mit
Alt hvad jeg har er dit.

Tekst: H.A. Brorson (1694 -1764)

Wat ben je toch mooi, zo schoon
jij allerlieflijkste Gods zoon!
O jij mijn Sulamith, ja mijn’
Al wat ik heb, behoort ook jou.
Mijn Lief, je bent van mij,
laat mij altijd bij je zijn.
Ja zeker, eeuwig
zal je de mijne blijven hier en daar,
Maar bedenk, ik ben hier,
te midden van zo menig getrokken zwaard.
O kom dan duifje, kom, ja kom,
in de spleet van de rots is rust en ruimte.
Wat ben je toch mooi, zo schoon
jij aller-lieflijkste Gods zoon!
wat ben je toch mooi.
O jij mijn Sulamith, ja mijn’
Al wat ik heb is van jou.

 


2. Guds Sön har gjort mig fri

Guds Sön har gjort mig fri
fra Satans Tyranni
fra Synde Stand,
fra Lovens Band,
fra Dödens Skræk og Helved Brand.
Min Goel lagde sig
imellem Gud og mig
sig undergav min Syndestraf,
til Marter, Död og Grav.
Det var den Kjærlighed til mig,
som er så ubegribelig,
så god imod en Ond fra Top til Rod;
der ingen Ting var til Behag,
undtagen den forbudne Smag,
med Mund og Hånd,
ja Sjæl og Ånd
i Fjendens Lænke Bånd.

Nu er jeg Gud i Vold,
trods Slangen tusindfold!
Lad ham kun stå og se mig gå
med Friheds Purpurklædning på.
Hvad gjör det godt i Bryst
at fölge Jesu Röst,
på Sandheds Sti
alt Ondt forbi,
til Himlens Sorgenfri!
Lad Verden sig ei bilde ind
endnu engang at få mig blind;
nej, nej, den Vej til Pölen gar jeg ej.
Nej, jeg er kjöbt for dyre til
at pröve Syndens Lykkespil,
jeg blæser ad den Lokkemad
og ser til Himlen glad.

Nu er jeg Gud i Vold.
Mit Hjerte i mig ler
når jeg min Grav beser,
si Blomsterdal, ej Fyrstesal
så tryg en Seng mig vise skal.
Min Död er Færgemand
til Livets faste Land,
Gud Zebaot, hans eget Slot,
Ja! det er evig godt.
Er Vinden her skjönt tidt imod,
at spæge lidt det kade Blod,
al Kur er sur for mennesklig Natur;
den gjör dog let som Rå og Hind
det derudi for sögte Sind,
ja Korsets Hegn
er just det Tegn
til Friheds rette Egn.
Guds Sön har gjort mig fri, ja fri,
Guds Sön har gjort mig fri!

Tekst: H.A. Brorson (1694 -1764)

Gods zoon heeft mij bevrijd
van satans tirannie
van de zondestaat,
van de band der wet,
de doodsverschrikking en het hellevuur.
Mijn verlosser werd middelaar
tussen God en mij,
nam aan mijn zondestraf,
tot op het kruis, in de dood en het graf.
Zó was zijn liefde jegens mij
zó onbegrijpelijk,
zó goed voor de zondaar door en door;
die oog had louter
voor de verboden vrucht,
die met mond en hand,
ja zelfs met ziel
aan ‘s vijands leiband liep.

Nu ben ik onder Gods hoede,
trotseer slangen duizendvoud!
Laat hem mij maar zien gaan
met het purperen kleed van de vrijheid.
Wat voelt dat goed in het gemoed
om Jezus’ stem te volgen,
het pad der waarheid op,
alle zonde voorbij,
tot in de hemel van zorgen vrij!
Laat de wereld zich niet verbeelden
mij nóg eens te verblinden;
nee, de weg naar de poel zal ik niet vinden.
Nee, te duur gekocht ben ik
om het kansspel der zonde nog te wagen,
aan haar verlokkingen heb ik lak
en blij zie ik naar de hemel uit.

Thans ben ik onder Gods hoede.
In mijn hart lach ik
wanneer ik mijn graf voor ogen haal,
geen bloemendal, geen koningszaal,
een sponde zo zeker mij wezen zal.
Mijn dood zal veerman zijn
naar ‘s levens vasteland.
God Zebaot, diens eigen slot,
Ja!, dat is eeuwig goed.
Is de wind hier dikwijls tegen,
dat toomt het wilde bloed wat in,
alle kuur is zuur voor de mens’lijke natuur;
die toch licht maakt als ree en hind’
het daarin beproefd gezindt,
ja de heining van het kruis
is juist het teken
van des vrijheids waar gebied.
Gods zoon heeft mij vrij gemaakt, ja vrij,
Gods zoon heeft mij vrij gemaakt!


3. Jesus Kristus er opfaren

Jesus Kristus er opfaren
over alle Engleskare.
Himlen indgangen
og tog så Fængslet fangen.
Kyrie eleison!

Jesus Kristus er opfaren.
Herre Jesus vi takke dig
for dine Velgjerninger slig.
Som du beteede
os til stor Tröst og Glæde.
Kyrie eleison!

Jesus Kristus er opfaren.
Nu vi prise din Himmelgang
med idel Englefryd og Sang.
Din Lov vi sjunge
med Hjerte, Mund og Tunge.
Kyrie eleison!

Tekst: Hans Thomissøn (1532-1573)

Jezus Christus is opgevaren
boven alle englenscharen.
De heem’len ingegaan
heeft hij de boeien geslaakt.
Kyrie eleison!

Jezus Christus is opgevaren
Heer Jezus wij danken u
voor de weldaden
die u ons betoonde
tot grote troost en vreugde.
Kyrie eleison!

Jezus Christus is opgevaren.
Nu prijzen wij uw hemelvaart
In zuiv’re engelenvree en zang.
Wij zingen u lof
met hart, met mond en tong.
Kyrie eleison!


4. I Himmelen

I Himmelen, hvor Gud,
vor Herre bor,
hvor saligt did at komme hen,
hvor er den Glæde stor.
For evig skal vi der se Gud
i Lyset, som han er,
se Herren Zebaot.
Og Legemet som lagdes bort i Muld,
det vorder alt som skinnende,
ja som det skjære Guld.
Og ved af ingen Vunde mer
mens Åsyn det
til Åsyn ser,
Gud Herren Zebaot.
Og Sjælen får sin Prydelse,
den Krone, som er sagt,
Retfærdighedens Brudekrans,
og så den hvide Dragt.
O Gud, hvad Lyst at være dig naer,
at se i Lyset som du er,
dig, Herren Zebaot.

Tekst: Laurentius Laurinus (1573-1655)

In de hemel, waar God,
onze Heer woont,
wat een zaligheid daar thuis te komen,
wat een grote vreugde.
Voor eeuwig zullen we God
daar zien, in het licht, zoals hij is,
de Here Zebaot.
En het lichaam dat in de aarde
was gelegd, wordt stralend,
ja, als het puurste goud.
En van geen wonde weet het meer
wanneer wij daar van aangezicht
tot aangezicht zien,
God, Here Zebaot
En de ziel ontvangt zijn sieraad,
de kroon, zoals voorzegd,
de bruidstooi der rechtvaardigheid,
en ook het wit gewaad.
O god, wat een zaligheid bij U te zijn,
U te zien in heerlijkheid, zoals gij zijt,
Gij, Here Zebaot.

Vertalingen Fire Salmer: Sine Nomine Alkmaar


Jaakobin isot pojat

De grote jongens van Jacob

Pekka Kostiainen (1944)

Ruuben, Simeon, Leevi, Juuda, Daan, Naftal, Gaad, Asser, Isaskar, Sebulon, Joosef ja Benjamin.
Jaakobin poikia kaikkii.

Ruben, Simeon, Levi, Juda, Dan, Naftali, Gad, Aser, Issachar, Zebulon, Jozef en Benjamin.
Allemaal zonen van Jacob.